Het ontdekken van een  systeem in de ervaring is iets waar ik echt van kan genieten.

Het lijkt haast onvermijdelijk dat ik binnen een grote hoeveelheid ervaringen zoek naar zingeving, patronen en wetmatigheden. Dit soort nieuwsgierigheid, en het geeft me plezier die te bevredigen, heeft ervoor gezorgd dat ik altijd ben blijven schilderen tot op heden.

Zelf ben ik dan ook tot het inzicht gekomen dat de reden waarom ik het nog steeds leuk vind om te schilderen, het bevredigen van een behoefte aan orde en zingeving is. Het is een subjectieve behoefte die in mij leeft. Het brengt mijn geest tot rust en richt mijn aandacht op de schoonheid van het creatieve proces.

Naast de lijnen en kleurvlakken heb ik plastische vormen, zoals de bloemen, willen schilderen om te ervaren hoe het is om iets zacht en vloeiend te kunnen schilderen, een illusie te bewerkstelligen in de verf, met kleur en vorm.

Nu, 30 jaar later voel ik niet meer de urgentie om alles op te delen in categorieën. Het is allemaal een mix geworden van ervaringen, geleerde technieken, gevoelens, behoeftes...Een totaalpakket waaruit ik nu put. Zo kan het zijn dat ik weer een roosje schilder, een keer daarop een studie maak van een werk van Matisse, met sjablonen werk etc. Het is allemaal een mix.

Uiteindelijk hebben alle veranderingen en wendingen in stijl en materiaalkeuze er toe geleid, dat ik me steeds beter kan focussen op de combinatie van inzicht en onderscheidingsvermogen. Deze combinatie brengt mij, door gebruik te maken van mijn creatieve vermogens, naar een innerlijke positionering van autonomie en zelfverwerkeling.

 

Oktober 2020 © Marijke Fitz Verploegh